3
Wat
is die mens as U hom soos met strome
so
gou oorgolf? Hy leef in slaap en drome!
Die
môre staan hy regop in sy strewe
soos
gras wat spruitin eerste jonkheidslewe,
Maar
teen die aand word hy al afgesny,
dan
droog hy weg, en dis met hom verby.
4
U
toorn verslyt ons in ons aardsse swerwe,
deur
vrees vir gramskap bly ons lewe - sterwe.
Ons
sondes, ook uit dae lank vervloë,
ons
misdaad, nog bedek voor mense-oë,
staan
naak en helder, HEER, voor u gesig,
wat
die geheim ontsluier met u lig.
5
So
gaan u gramskap met ons deur die lewe -
die
skaduwee wat swart oor ons bly swewe;
ons
leef bedroef deur dae en deur nagte,
ons
jare bring ons deur soos 'n gedagte.
Die
sterkste klim ten hoogste tot die top
van
sewentig of tagtig jare op.
6
Wat
was ons lewe as dit klaar gebloei het?
Die
ydel pronk van wat ons net vermoei het!
Hul
gaan so gou verby, ons lewensdae;
net
soos 'n wolk gedryf deur onweersvlae.
Wie
ken u toorn, sy woede en sy krag,
wie
ken u gramskap met genoeg ontsag?
7
Leer
ons so ons dae tel, so lank ons lewe,
en
nie te kla, al laat u toorn ons bewe,
dat
wysheid ons kan voortlei in ons gange,
ons
hart kan vul met dank- en lofgesange.
Hoe
lank, o HEER? ... Ons dae gaan verby!
Keer
trug na ons, betoon ons medely!
8
En
as die leed van jare uitgely is,
verkwik
ons vroeg, wanneer die nag verby is;
ag,
skenk ons, HEER,
die blyk van u behae,
verbly
ons na die smart van al ons dae
en
na swaarkry van die strenge proef,
waarmee
U ons wou tugtig en bedroef.
9
Laat
ons u werk aanskou wat nooit beswyk nie!
Laat
van ons kroos u heerlikheid nie wyk nie!
Laat
op ons afstraal al u lieflikhede!
En,
HEER,
verhoor ons in ons laaste bede:
Bevestig
by die onguns van die tyd,
bevestig
tog ons werk in ewigheid.