Uit dieptes, gans verlore,

met redding ver van my,

waar hoop se laaste spore

vergaan - net wanhoop bly;

diep uit die donker nagte

roep ek, o HERE, hoor,

en laat my droewe klagte

tog opstyg na u oor!

3

Soos een wat op die mure

as wagter uitgestel,

gedurigdeur die ure

met sy gedagte tel –

só wag my siel, en sterker

gedurig op die HEER,

tot Hy, die Ligbewerker,

die nag in daeraad keer.

2

As U, o HEER, die sonde

regverdig sou beskou,

wie sou ‘n enkel stonde

voor U die lewe hou?

Maar nee, daar is vergewing

altyd by U gewees;

daarom word U met bewing

reg kinderlik gevrees.

4

Hoop, Israel, in jou klagte;

vertrou, o volk wat treur;

sy guns verduur die nagte,

sy heil breek eindlik deur -

dan skyn die Lig van vrede,

en Hy maak Israel vry

van ongeregtighede.

Verlig, verlos ook my.