'n Man moet met sy broer se weduwee trou sodat sy versorg is.

'n Meisie se goeie naam moet beskerm word as haar man beweer dat sy op haar huweliksnag nie 'n maagd was nie.

Selfs heidense vroue mag nie sorgloos gelaat word as 'n man sy belangstelling in haar verloor nie.

Waar egskeiding toegelaat is, mag die vrou nie sonder sorg gelaat word nie.

Dit is duidelik dat die Here nooit die vrou as minderwaardig beskou het nie. Die mans kon dit gedoen het - God het nie. Hierdie beeld-wees is ook duidelik in die Nuwe Testament wanneer die gelykheid weer beklemtoon word in onder andere Efesiërs 5.

Daar word baie geskryf oor diskriminasie teen vroue. Daar is selfs voorbeelde daarvan in die Skrif: die Fariseërs bring slegs die vrou wat op owerspel betrap is na Jesus - maar God keur nooit hierdie optrede (van die mans) goed nie - let maar op Jesus se antwoord: aan die skuldige mans sê Hy dat die onskuldige die eerste klip moet gooi - en aan die skuldige vrou sê Hy dat sy nie meer moet sondig nie. So ook sal God in sy kerk nie diskrimineer teen die man omdat hy 'n man is en die vrou omdat sy 'n vrou is nie.

Drie ampte?

Ons onderskei drie ampte in die kerkorde: predikant, ouderling en diaken. O ja, en vinnig voeg ons die amp van gelowige by. Hierdie vierde "amp" het egter in die praktyk van die gemeente baie leemtes: 'n Mens word nie formeel bevestig nie; dit het nie status nie; en 'n mens kan nie ontslag vra nie. Is die klem wat op hierdie vierde "amp" gelê is, nie maar gebruik om die vrou tevrede te hou nie?

Kyk ons na die funksionering van die Nuwe-Testamentiese kerk, lees ons van ander take wat in die kerk aanwesig was: wonderdade, gesondmaking, leiding gee en tale. Voeg nou hierby die gawes van die Gees en die vrugte van die Gees, en vergelyk dit met die "vereistes" vir diakens en ouderlinge, kom 'n mens gou agter dat ons in ons kerke nog baie het om te bestudeer oor die funksionering van die gawes in die gemeente.

Selfs in die rapport van sowel die studiedeputate as die kommissie wat weer hierdie rapport bestudeer het, is daar baie duidelik gesê dat oor ouderling en predikant die Skrifgetuienis redelik duidelik is dat dit 'n man moet wees. Oor die diakens is daar twee teenoorgestelde standpunte gestel - waartussen 'n keuse gemaak moet word.

Indien ons dink dat kerkwees slegs be-perk is tot drie ampte, maak ons 'n baie groot fout. Lees weer 1 Korintiërs 12: die liggaam bestaan nie net uit drie dele nie. Daar word in die kerk en kerkorde 'n redelike sterk saak uitgemaak dat ons nie moet praat van "ampte" nie, maar eerder van "dienste" - omdat die mens in diens van God staan. Kan ons nie onderskei tussen "dienste" en "funksies" nie? Die gawes is nie beperk tot die drie "ampte" nie - God laat Hom nie so beperk nie.

Kyk 'n mens na die eienskappe wat God aan die vrou gegee het as sy beeld, en ons kyk na die gawes wat Hy aan sy kerk gee, sien ons duidelik dat ons kerke nie net mag bestaan uit die huisbesoek van diaken, ouderling en predikant nie (wat moontlik praktyk in baie gemeentes is). Dit is die leemte in die studierapport wat voor die Sinode gedien het en myns insiens juis die opdrag was. Dit is waarom daar gedink word dat daar teen vrouens gediskrimineer word as hulle nie in een van die drie "ampte" bevestig word nie.

Die omvang van die diakenamp

Op die Sinode is 'n redelik sterk saak uitgemaak dat vroue uiters geskik is vir barmhartigheidsdiens. Dis inderdaad waar. Dit is egter nie al wat diakens moet doen nie. Sinode 1979 het 'n uitgebreide studie oor die diakenamp aanvaar. Daar is baie duidelik gesê dat die diakens nie kollektante is nie (wat net bydraes afhaal en geen ander werk in die kerk hoef te doen nie) en ook nie net barmhartigheidswerk verrig nie (armsorg). Lees gerus die formulier: diakens moet huisbesoek doen, lidmate onderrig om hulle liefde daadwerklik teenoor mekaar te bewys, hulle het die taak dat lidmate nie deur enige gebrek aan die uitleef van die liefde van die geloofsgemeenskap vervreemd raak nie.

Voordat vrouens dus in die amp van diaken bevestig word, moet kerkrade hulle deeglik vergewis van die volle omvang van die dienswerk wat die Here aan die kerk se diakens gee, en kyk of hulle inderdaad die volle omvang van God se opdrag kan uitvoer - soos wat die kerkraad inderdaad moet doen ook as manne verkies word.

Die pad vorentoe

God het man en vrou elk unieke eienskappe gegee. Ja, daar is oorvleueling, ja, daar is leemtes. Maar ... dit is nie God se fout nie. Hy het met 'n doel sekere take aan die man en ander aan die vrou opgedra. Solank ons besef dat God nie foute maak nie - ook in dit wat die Heilige Gees geïnspireer het.

Met sondige oë kyk ons na God se openbaring. Hy het met sy goeie rede gedeeltes laat opteken wat "diskriminerend" teen vroue is. Wat maak ons daarmee? Skeur dit uit die Bybel uit? As ons nie sy redes verstaan nie - is dit God se fout? Kan ons maar dan besluit waartoe ons emosies ons lei, óf die hedendaagse uitroep na menseregte óf pragmatisme?

Dis so maklik om die gedeeltes in die Bybel te ignoreer wat ons nie pas nie. Ons moet egter vra: Waarom het God dit laat opteken? Ek dink spesifiek aan gedeeltes soos 1 Korintiërs 14 (veral verse 34, 35), 1 Timoteus 2 (veral verse 9-15), 1 Timoteus 3 (veral verse 2, 4, 9), en 1 Timoteus 5. Ons moet net besef: sodra ons tekste begin ignoreer of verdraai, gaan ons uiteindelik met geen Bybel sit nie of, soos 'n kulte, die gedeeltes wat ons nie pas in die Bybel nie, anders "verstaan en verklaar".

Hierdie besluit kan die GKSA ook ekumenies in 'n lugleegte plaas. Van die kerke met wie ons in korrespondensie is, het reeds hierdie besluit as onbybels getipeer, en ons sal maar moet sien wat gaan gebeur. Verder moet ons ook besef dat daar in die gereformeerde kerke wêreldwyd soortgelyke besluite geneem is wat tot kerkskeuring gelei het.

Daar is baie studie nodig om werklik die vraag te kan beantwoord oor hoe die GKSA in elke gemeente as liggaam van Christus die beeld van God kan uitdra. As ons nie hierdie studie doen nie, en ons bly vaskyk daarteen dat roepingsvervulling slegs tot drie ampte beperk is waarin 'n mens bevestig mag word, verskraal ons die beeld-wees van die kerk tot 'n geraamte.